Coober Pedy

Wat een bizarre plek is dit. Coober Pedy is een opaalmijnstadje. Maar liefst 80% van het opaal in de wereld komt hier vandaan. Het is een soort “wilde westen” stadje, maar dan in het echt. Het zoeken naar opaal doet men door het boren van gaten in de grond van gemiddeld 30 meter diep. In totaal zijn in het gebied meer van 236 duizend boorgaten te vinden!! Dit is in het landschap zichtbaar door de hoopjes zand, net molshopen die je overal ziet liggen. Daarnaast word je elke kilometer gewaarschuwd om vooral niet in het veld achteruit te lopen of te rennen, om te voorkomen dat je in een gat verdwijnt. Wanneer opaal bij een boring wordt gevonden begint het afgraven en het winnen van deze mooie steen. In het stadje hebben we bij één winkel de weekomzet aanzienlijk verhoogd door het aankopen van een paar prachtige sieraden. Mooi voor onder de kerstboom :-) Naast het graven voor opaal is het graven in dit stadje een gekte geworden. Veel huizen hebben kamers onder de grond. Je vindt in het dorp dan ook ondergrondse pubs, hotels, winkels en het moet niet gekker worden, je kan hier kamperen onder de grond! jammer genoeg paste onze 3,2 meter hoge camper niet in de tunnel.

Onderweg

















Woomara


Alice Springs, Uluru, de Olga’s en Kings Canyon

Het hart van Australië, we zijn er. Het hart van Caroline gaat open. Ayers Rock zoals wij het kennen heet hier Uluru. Een echte fysisch geograaf die bij een Monoliet (want dat is deze berg namelijk) staat. Aangezien dit dus een bijzondere ontmoeting is…. Tsja daar wordt je stil van. De kleuren zijn overigens prachtig. Zeker bij zonsondergang zie je Uluru mooi verkleuren. Grappig dat in een eindeloos vlak landschap er zo maar ineens een grote steen 347 meter boven de grond uitsteekt. We zijn er omheen gelopen en dat is bijna 10 kilometer wandelen. Aan alle kanten de moeite waard.
In dit uitgestrekte vlakke landschap heb je op meer plaatsen van die bijzondere verschijnselen. Mount Conner is een tafelberg en ook zijn er de kloven van de Olga’s en Kings Canyon. Prachtig om naar te kijken en er foto’s van te nemen.























Gatenkaas


Australië moet een gatenkaas zijn. Op de honderden kilometers die we inmiddels naar het zuiden toe zijn afgezakt staat het landschap vol met termietenheuvels. Overal waar je kijkt steken ze gemiddeld 1,5 meter als hoge kathedralen omhoog. Verder in het noorden bij Kakadu hadden de termieten werkelijk enorme burchten gebouwd.

Over 774 kilometer, ga rechtdoor over rotonde ..





Onderweg gestopt bij de cuta cuta caves, .. de Devil’s marbels en zo nu en dan komen we de spoorlijn van de Ghan tegen. De trein rijdt hier slechts twee keer per week :-)
Het landschap begint inmiddels behoorlijk veel leger te worden, tot grote vreugde van Caroline. Daar is het dan, het eindeloze niets en de enorme ruimte. Soms doet het landschap een beetje aan Kenia denken. Niek vermaakt zich onderweg prima met de navigatie. De weg is niet moeilijk te vinden, vooral rechtdoor, een duitser zou de instructie prima snappen met immer gerade aus en het levert grappige instructies op. Gisteren zei de vriendelijke mevrouw van de TomTom: over 774 kilometer ga rechtdoor over de rotonde, tweede afslag !

Heet ik Florianne of toch Poekie?







Inmiddels zijn we aan onze reis naar Alice Springs (het midden van Australië) begonnen. Het gaat geweldig met de camper reizen. Veel ruimte, alles bij de hand en de poekie kan ook lekker spelen en slapen onderweg. Florianne doet het trouwens zo te zien super! Een vrolijke kleine spruit. Ze kan al goed zitten inmiddels, het vooruitkruipen gaat goed en ze heeft al kennis gemaakt met dorperwten, pasta, een boterham met boter en de kiwi’s zijn ook een groot succes. Nog even en ze werkt een kangaroesteak naar binnen. Florianne heeft het bovenbed in de camper. Boven de cabine is een groot twee persoonsbed waar ze prinsesheerlijk in haar eigen nomad tentje kan slapen.
Wel denk ze inmiddels dat haar naam Poekie is. Als je Florianne roept, geen reactie. Maar bij het roepen van de naam Poekie kijkt ze direct om.