Zand, zand en nog eens zand

Na onze dolfijn encounter experience, door naar Noosa Heads. Vanuit hier weten we een tocht naar Fraser Island te maken. Hier is het grootste zandeiland ter wereld vol met zoetwatermeren en tropisch regenwoud te bewonderen. Zeg maar een echt Bounty Island. Erg grappig om met een grote 4Wheeldrive bus over het strand te rijden. Dit strand is onderdeel van het officiële Australische wegennet. Je mag er dus alleen over heen rijden met geregistreerde auto’s en dus niet met een squad of zoiets. Ook grappig zijn de verkeersborden. Nooit geweten dat de maximum snelheid op het strand 80km per uur is. Mocht je hier gezellig met je schepje op het strand een kuiltje gaan graven….. dan moet je uitkijken niet overreden te worden en ze vinden het hier ook niet echt prettig, zo’n kuil of zandkasteel komt best hard aan als je 80 over het strand rijdt. Het is trouwens ook een goed idee om even de vloedtijden te weten voor je hier met je auto gaat rijden. Je kunt er niet overal op en af. Het komt dus regelmatig voor dat hier iemand zijn auto de zee in ziet verdwijnen.




































Terug naar de kust
















De tijd verstrijkt, we zijn al in week 7 aangekomen en de afgelopen dagen hebben we veel gereden en veel gedaan en weinig geschreven en al helemaal geen internet kunnen vinden. We zijn inmiddels nog maar een week verwijderd van ons vertrek uit Australië. Gek idee zo na bijna 2 maanden en al 9600 kilometer. Een korte terugblik vanaf de Blue Mountains want daar waren we gestopt met de reisverhalen. Na deze prachtige bergketen te hebben verlaten zijn we doorgekacheld via de New England Table Mountains. Wederom een prachtig binnenland gebied een paar honderd kilometer bij de kust vandaan. Het landschap is lieflijk te noemen en afwisselend met groene heuvels, oude bomen, heggetjes en stukjes bos tussen de landerijen. We gaan weer op weg naar de kust met als doel Coffs Harbor. We hebben het doel om met de dolfijnen te gaan zwemmen in deze plaats. Helaas vol en drie dagen later is er pas weer plek. Jammer want daar gaan we dus niet op wachten. De trip wordt na een dagje strand de dag daarop voortgezet naar het noorden, richting Brisbane. Eerst belanden we aan de Gold Coast. Dit is zeg maar de Costa del Sol van Australië. Hoogbouw aan het surfersparadise. Vanuit Tweeds Head rijden we via Byron Bay wat het meest oostelijke puntje is van het vasteland van Australië door naar de Gold Coast. Hier lukt het zowaar om in een wildlife rescue annex pretpark alsnog om een dolfijnen ontmoeting te boeken. Wat zijn ze prachtig en sierlijk die beesten. Nieuwsgierig komen ze de toeristen bekijken en ze vinden het heerlijk om in het water te spelen en de show te stelen. Springen, zwaaien met flippers en staarten, ondersteboven zwemmen enzovoorts. We mogen ze aaien en vasthouden, ze vinden het allemaal best. De dolfijnen luisteren braaf als we opdrachten geven met gebaren. Wat een ervaring! Na onze eigen dolfijnenshow hebben de echte parkshow nog bekeken. Surfen krijgt toch echt een andere betekenis als je niet op een plank staat maar op een dolfijn, of zelfs twee.

De statistieken!


Jazeker georganiseerd als Niek kan zijn, wordt natuurlijk de afstand per dag keurig bijgehouden. Voor wie het exact wil naslaan, de afgelegde afstanden en de aangedane plaatsen waar wordt overnacht staan vermeld in een Excel tabel. Deze staat als plaatje afgebeeld.

Voor de liefhebbers, we zijn inmiddels 6 weken op reis en daarmee net de helft van de vakantie gepasseerd. Mochten jullie denken, goh wat staan er toch weinig foto’s op de weblog van 6 weken reizen en de reeds bijna 8000 kilometer afgelegde weg, wees gerust, de geheugenkaart heeft inmiddels bijna 1900 foto’s geregistreerd, goed voor 11 gigabyte. Straks moet ik thuis nog een nieuwe harde schijf gaan bijplaatsen. Lang leve de nieuwe Canon digitale spiegelreflex met 15.2 pixel die per foto goed is tot soms wel 12 mb. Zoals je begrijpt moeten we ze wat kleiner maken bij verzending of plaatsing op de weblog. Anders wordt het internet door ons nog langzamer gemaakt dan het hier soms al is. Ik vrees dat er geen fotoboek gaat komen met alle foto’s. Dan is gelijk de hele kast vol. Tsja dat is ook het nadeel van die digitale camera, je blijft fotograferen. Vraag ik me ook af of er nog iemand is die het aandurft om een fotopresentatie te willen zien met alle overige niet op de weblog gepubliceerde foto’s. Wij raden het af.

Nee ik houd echt niet Spaghetti Bolognaise







Het reizen met de camper is overigens ideaal met een klein kindje. De indeling van de camper is als volgt. Boven de twee voorstoelen, van de cabine waar je als bestuurder zit, bevindt zich een tweepersoonsbed, waar het tentje van Florianne staat. Hier slaapt ze heerlijk en vanuit dit kraaiennest kan ze alles goed in de gaten houden. Net achter de voorstoelen is een vierpersoons zitje met tafeltje (om te bouwen tot bed) met hier tegenover de keuken. Tijdens het rijden zit Florianne hier prinsesheerlijk in haar kinderstoeltje naast het raam naar buiten te kijken. Verder naar achteren een badkamertje met douche, wastafeltje en toilet en helemaal achter in de camper is het derde tweepersoonsbed. Dit kan ook dienst doen als grote tafel met een bank rondom. De kussens doen dienst als klim en klauter objecten voor Florianne. Verder is de camper uitgerust met koelkast, gasfornuis, magnetron, wasbakje, tv en dvd en dat alles in nog geen negen meter camperlengte en 3,20 meter hoog. Voor alle ramen hanger gezellige bordeauxrode gordijntjes. Al hebben we de camper onlangs nog helemaal uitgemest en schoongemaakt, de gordijnen naast het kinderzitje van Florianne vertonen inmiddels weer verdachte vlekken …. Nee mam ik houd echt niet van Spaghetti Bolognaise!

In the Blue Mountains



The Blue Mountains heten zo omdat de eucaliptusboom bij warm weer een blauwe verdampingsgloed boven de boomtoppen vormt. Onze blue Moutains waren vooral groen en nat. Meer een regenwoud dan blauwe bergen. Het is wel een prachtig gebied en niet voor niets één van de belangrijke recreatiegebieden van Sydney. In Katoomba hebben we alle attracties beleefd, kabelbaantje, cabinelift en natuurlijk het treintje. Allemaal erg toeristisch en ook wel een beetje suf, dus … de hoogste tijd om snel door te reizen.
We rijden nog een paar honderd kilometer door the Blue Moutains en zoeken met enige omzwervingen onderweg naar een camping en komen uit in het plaatsje Sacksville, of all places. We vinden een compleet verlaten skicamping aan de rivier waar het skiën uit waterskien bleek te bestaan. We prikken de stekker van de camper in een leeg stopcontact en warempel, het werkt. De volgende dag vertrekken we maar heeeeel vroeg voor een lange vervolgrit.

Leuk al die volgers

We vinden het echt heel erg leuk dat zoveel mensen ons volgen via de weblog. Dank voor alle leuke reactie, we lezen ze met plezier!

Verkeersborden pas op
















Als wandelaar ben je hier ook niet veilig. Krokodillen, slangen, spinnen, maar ook vallende rotsen en afgronden. Je kan wegwaaien, wegspoelen door grote golven of gewoon uitglijden op de rotsen. Zelfs voor Denneappels wordt je gewaarschuwd.

Er loopt hier niet alleen klaarblijkelijk van alles op de weg, zelfs penquins, er kan hier kennelijk ook nog wat uit de lucht komen vallen. Zeker die flying doctors. Je moet hier dus naar alle kanten kijken, jammer dat naar boven toch echt niet lukt vanuit die camper. En voor het geval je dan toch pech hebt, je gsm doet het hier echt niet en de dichtstbijzijnde telefoon is toch echt een heel eind weg. Maar goed, je krijgt dan wel je eigen herdenkingspaaltje als je het toch niet hebt overleefd. Een dergelijke bull bar is dan kennelijk geen overbodige luxe. Stel je voor dat er een koala oversteekt. Wat ook apart is, er zijn twee soorten borden van Kangaroes. Zo te zien kijkt de een niet uit en de ander wel bij het oversteken.
































































































































Maar waarom je nou geen drank bij je mag hebben en verdomd goed moet opletten wat je tijdens zo’n vakantie allemaal hebt gefotografeerd????? Zouden ze soms daarom waarschuwen voor een DIP?



















De fietser is toch wel iets apart hier. Hij mag op de snelweg fietsen net als in Belgie, maar toch zijn die borden wel bijzonder.